บทที่ 4 4 ความทรงจำในสถานะนักศึกษา

พนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์รีบส่งยิ้มต้อนรับตามหน้าที่ทันทีเมื่อเห็นลูกค้าเดินกลับมาด้วยท่าทีฮึดฮัด

“มีปัญหาอะไรตรงไหนให้ทางเราช่วยดูแลไหมคะคุณลูกค้า?”

“คือฉันสั่งช็อกโกแลตเย็นหวานน้อย… เอ๊ย หวานร้อย! แต่ทำไมได้แก้วที่จืดสนิทแบบนี้มาคะ กินไม่ได้เลยนะเนี่ย ปกติฉันเป็นคนชอบดื่มหวาน ๆ เจอรสชาตินี้เข้าไปคือเสียดายเงินมากค่ะ ช่วยรับผิดชอบแก้ไขอะไรให้หน่อยเถอะค่ะ” บัวชมพูระบายความอัดอั้นตันใจออกมาเป็นชุดด้วยความโมโหเล็กน้อยตามประสาคนติดกินหวาน

พนักงานสาวกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความตกใจรีบโค้งตัวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่

“อุ๊ย! ต้องขอประทานโทษด้วยจริง ๆ นะคะคุณลูกค้า ทางเราน่าจะสลับออร์เดอร์หรือเกิดความผิดพลาดในการชงค่ะ เดี๋ยวทางเราจัดการชงแก้วใหม่ที่รสชาติหวานเข้มข้นถูกใจให้เดี๋ยวนี้เลยนะคะ ไม่ต้องห่วงค่ะ!”

ในจังหวะนั้นเอง โปรดที่เดินตามเข้ามาติด ๆ ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเพื่อนสาวจะไปวีนใส่พนักงานร้านเขาจนเป็นเรื่องใหญ่ ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ บัวชมพู มือหนายกขึ้นแตะเบา ๆ ที่ไหล่บางเพื่อเป็นการปรามและปลอบโยนให้เธอใจเย็นลง

“ใจเย็นก่อนน่าชมพู… ค่อย ๆ พูดกับน้องเขาก็ได้ ร้านเขายินดีรับผิดชอบให้อยู่แล้ว” โปรดเอ่ยเสียงนุ่มด้วยความอ่อนโยน แววตาสื่อความห่วงใยอย่างเปิดเผยจนคนที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับเผลอใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อยกับความอบอุ่นที่ชายหนุ่มหยิบยื่นให้เสมอมา

เช้าวันที่สอง บัวชมพูตื่นขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์บนดอยสูง ทะเลหมอกสีขาวโพลนตัดกับแสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่ค่อย ๆ โผล่พ้นขุนเขา เป็นภาพที่ทำให้ทุกคนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจากการเรียนหนักหน่วงตลอดหลายปีที่ผ่านมา

ระหว่างทางเดินศึกษาธรรมชาติ นุ่มนิ่มคอยแจก ลูกอมและน้ำดื่มให้เพื่อน ๆ ภูผาช่วยพาทุกคนเดินลัดเลาะผ่านผืนป่าเขียวขจี ขณะที่บัวชมพูยืนมองเพื่อน ๆ ที่กำลังหัวเราะหยอกล้อกันอย่างมีความสุข เธอก็รู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย จนถึงวันที่พวกเธอกำลังจะก้าวออกไปเผชิญโลกกว้างในฐานะบัณฑิตใหม่

ตกกลางคืน ทั้งสิบคนล้อมวงปิ้งย่างหมูกระทะหน้าบ้านพักท่ามกลางอากาศหนาวเย็น เสียงกีตาร์โปร่งจากนิวดังคลอไปกับเสียงร้องเพลงประสานเสียงกันอย่างไม่เป็นจังหวะ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ บัวชมพูกล่าวขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่คอยเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงเส้นชัยนี้

“ฮือ…… ฮือ……!” เสียงร้องไห้โฮดังขึ้นแทรกกลางบรรยากาศสนุกสนานบนโต๊ะอาหาร ทำเอาทุกคนถึงกับหันขวับไปมองเป็นตาเดียว นุ่มนิ่ม สาวน้อยอารมณ์ดีประจำกลุ่มฟุบหน้าลงกับโต๊ะปล่อยโฮออกมาซะอย่างนั้น

ภูผาที่กำลังนั่งโยกหัวตามจังหวะเพลงเบา ๆ สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เพื่อนสาวแล้วเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อกลบเกลื่อนความตกใจ

“เอ้าเฮ้ย! เป็นอะไรเนี่ย นุ่มนิ่ม… ผีดอยเข้าสิงหรือไงวะ อยู่ ๆ ก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นซะงั้น”

“ไอ้บ้าภูผา! ฉันไม่ได้โดนผีสิงสักหน่อย…ฉัน… ฉันแค่คิดถึงพวกแก… อีกแค่เดือนเดียวเองนะเว้ยที่เราเรียนจบแล้วก็ต้องแยกย้ายกันไปทำงานตามทางของตัวเอง ใครจะมานั่งกินหมูกระทะหัวเราะด้วยกันแบบนี้อีกเล่า ฮือ…” นุ่มนิ่มเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำและจมูกรันที่ฟุดฟิดด้วยความอินจัด

คำพูดตัดพ้อเจือความเศร้าสร้อยนั้นราวกับสวิตช์เปิดต่อมน้ำตาของคนในกลุ่ม ทันทีที่สิ้นเสียงสะอื้นของนุ่มนิ่ม บีบีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็เบะปาก น้ำตาคลอเบ้าหน่วยขึ้นมาทันที

“จริงด้วย… พอนุ่มนิ่มพูดแบบนี้แล้วฉันใจหายวูบเลย เห็นแก ร้องไห้ฉันก็จะร้องตามด้วยแล้วนะ ฮือออ…” ว่าแล้วบีบีก็คว้าทิชชูมาซับน้ำตาตามไปอีกคน

เค้กที่ถือกล้องฟิล์มคลาสสิกอยู่ในมือ ค่อย ๆ วางกล้องลงบนโต๊ะ เธอถอนหายใจเบา ๆ พลางส่งสายตาอ่อนโยนไปให้เพื่อนทั้งสองคน

“นั่นสิแก… พอคิดว่ารูปในฟิล์มม้วนนี้จะเป็นความทรงจำช่วงสุดท้ายที่เราได้เที่ยวด้วยกันในฐานะนักศึกษา มันก็ใจหายจริง ๆ นะ… แต่เราไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย แค่แยกย้ายกันไปเติบโตเท่านั้นเอง”

“นั่นสิโว้ย! จะดราม่าอะไรกันนักหนากะอีแค่เรียนจบ ทำอย่างกับพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก ชาตินี้ไลน์ก็มี เบอร์โทรก็มี” มาร์วินหัวเราะร่วนกลบเกลื่อนบรรยากาศซึ้ง ๆ พลางยื่นทิชชูอีกม้วนข้ามโต๊ะไปให้สาว ๆ

“โอ๊ย! ไอ้พวกนี้นี่… แค่แยกย้ายกันไปเติบโตในเส้นทางของตัวเอง ไม่ได้ย้ายเซิร์ฟเวอร์หนีไปโลกหน้าสักหน่อย จะมาบิ้วด์อารมณ์ดราม่าเรียกน้ำตาอะไรกันตอนนี้วะเนี่ย!” นาทีแฝดผู้พี่โวยวายกลั้วเสียงหัวเราะ รีบหยิบตะเกียบมาคีบหมูสามชั้นย่างร้อน ๆ ยื่นใส่ปากนุ่มนิ่มเพื่อเป็นการตัดบท

“ใช่ ๆ ๆ นิวเห็นด้วยกับนาทีนะ” นิวแฝดผู้น้องรีบพยักหน้าสนับสนุน พร้อมกับชูแก้วน้ำขึ้นกลางวง “พวกเรามาฉลองให้กับมิตรภาพและความทรงจำดี ๆ ดีกว่า! ใครร้องไห้คนนั้นต้องเป็นคนจ่ายค่าหมูกระทะมื้อนี้นะเว้ย!”

สิ้นคำพูดติดตลกของฝาแฝด เสียงหัวเราะครื้นเครงก็ดังประสานเสียงกลบเสียงสะอื้นเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น บัวชมพูที่นั่งมองเพื่อน ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นและเสียงหัวเราะเหล่านั้น ก็เผลอยิ้มออกมาทั้งที่น้ำตายังคลอหน่วยอยู่ในเบ้าตา… ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าพวกเขาจะต้องเจอเรื่องราวอะไร หรือต้องแยกย้ายกันไปไกลแค่ไหน แต่มิตรภาพของเดอะแก๊งกลุ่มนี้จะไม่มีวันจางหายไปไหนอย่างแน่นอน

บทก่อนหน้า
บทถัดไป